Waarom Rusland en China de verdediging van Cuba moeten opvoeren

Bron: Finian Cunningham, 
strategic culture foundation 10 februari 2026

Hoeveel agressie gaan Moskou en Peking het Amerikaanse psychotische regime nog laten begaan voordat het te laat is?

Het regime van Trump heeft het decennialange illegale embargo van de VS tegen Cuba opgevoerd tot een volledige economische oorlog. Het Caribische eiland met 11 miljoen inwoners, dat zich nog maar drie maanden geleden herstelde van een orkaanramp, wordt geconfronteerd met een existentiële crisis als gevolg van een brandstofblokkade nadat Trump een totale stopzetting van de olieleveringen aankondigde.

De Amerikaanse schurk heeft Cuba echter op perverse wijze uitgeroepen tot een “bedreiging voor de nationale veiligheid van de VS”, waardoor hij zichzelf het recht heeft gegeven om genocidaal leed op te leggen.

Washington heeft alle leveringen uit Venezuela stopgezet na de ontvoering van de Venezolaanse president Nicolas Maduro in januari. Caracas was een levensader voor de socialistische bondgenoot voor de levering van olie. Nu heeft Trump alle landen opgedragen om de export van brandstof naar Cuba te staken, op straffe van economische sancties en inbeslagname van schepen.

De situatie in Cuba is kritiek. President Miguel Díaz-Canel heeft noodrantsoenering afgekondigd nu het land wordt getroffen door stroomuitval. “Als er geen druppel brandstof ons land binnenkomt, zal dat gevolgen hebben voor het vervoer, de voedselproductie, het toerisme, het onderwijs aan kinderen en de gezondheidszorg”, zei hij.

Rusland en China hebben de Amerikaanse agressie tegen Cuba veroordeeld. Moskou heeft beloofd om ondanks de dreiging van Amerikaanse sancties door te gaan met de levering van ruwe olie. China heeft ook zijn solidariteit betuigd met de levering van voedselhulp en zonnetechnologie om het groeiende netwerk van hernieuwbare energiebronnen in Cuba te stimuleren.

Maar Rusland en China zouden meer moeten doen om een bondgenoot in nood te verdedigen, volgens het principe dat een aanval op één van ons een aanval op ons allemaal is.

Tijd is van essentieel belang. Het regime van Trump heeft Cuba in het vizier voor een verandering van regime. De aanval op Venezuela en de voortdurende agressie tegen Iran, die ongestraft blijven, lijken Washington te hebben aangemoedigd om de druk op Havana op te voeren.

Trump en zijn handlangers, zoals minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, de zoon van Cubaanse emigranten, watertanden bij het vooruitzicht Cuba op de knieën te krijgen en eindelijk de revolutie te vernietigen die al meer dan 65 jaar standhoudt tegen de niet-aflatende Amerikaanse vijandigheid.

In 1959 transformeerde de Cubaanse revolutie onder leiding van Fidel Castro en Che Guevara het verarmde land van een door de VS gesteunde dictatuur tot een baken van hoop voor de wereld, waarmee werd aangetoond dat socialisme een haalbare bevrijding was van de armoede, ellende en degradatie die kenmerkend zijn voor het kapitalisme naar Amerikaans model. Cuba werd de “bedreiging van een goed voorbeeld” in de vermeende achtertuin van Washington.

Al meer dan zes decennia legt de VS een illegaal economisch embargo op aan Cuba, wat een flagrante schending is van het internationaal recht en het Handvest van de VN. De afgelopen 30 jaar heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties elk jaar met overweldigende meerderheid gestemd voor een oproep aan de VS om een einde te maken aan haar economische agressie.

Naast economische verstikking heeft de Verenigde Staten een campagne van staatsterrorisme en psychologische operaties gevoerd om het regime omver te werpen. Ron Ridenour vertelt in Killing Democracy hoe de CIA talloze pogingen heeft ondernomen om Fidel Castro te vermoorden en andere agressieve acties heeft ondernomen, zoals het bombarderen van een burgervliegtuig in 1976, waarbij alle 73 mensen aan boord omkwamen. De CIA heeft het eiland ook aangevallen met biologische wapens om de landbouw van Cuba te vernietigen.

Het Cubaanse volk werd ook bedreigd met nucleaire vernietiging tijdens de rakettencrisis van 1962, toen Cuba zich probeerde te verdedigen door kernwapens van de Sovjet-Unie te installeren. De Amerikanen konden dat niet tolereren, ook al claimt de VS het recht om raketten te plaatsen aan de grenzen van andere landen.

Toen de Sovjet-Unie in 1991 instortte, onderging Cuba een economische schok als gevolg van het verlies van handel. Het kostte jaren van innovatie en improvisatie om het eiland te herstellen, wat lukte met de hulp van voortdurende steun van Rusland en China, evenals de vitale nieuwe levenslijn van olievoorziening uit het socialistische Venezuela in de afgelopen 25 jaar.

Het stopzetten van de Venezolaanse olietoevoer door Trump heeft Cuba in een acute crisis gestort. Dit komt bovenop de orkaan Melissa die het eiland afgelopen oktober trof.

In een daad van misselijkmakende hypocrisie kondigde de regering-Trump vorige week een voorstel aan voor 6 miljoen dollar aan “humanitaire hulp”, zogenaamd vanwege de schade door de orkaan. Havana veroordeelde wat het omschreef als economische oorlogsvoering door de VS, die leed veroorzaakt bij de hele bevolking, en vervolgens “blikjes soep gooit om een paar mensen te helpen”.

Er zijn tekenen dat Rusland zijn militaire hulp aan Cuba opvoert. Op 1 februari landde een Ilyushin IL-76-vrachtvliegtuig op de luchtmachtbasis San Antonio de Los Baños, 50 kilometer van Havana. Aangenomen wordt dat de lading luchtverdedigingssystemen bevatte.

Een soortgelijke Russische manoeuvre vond afgelopen oktober plaats in Venezuela, toen een IL-76-vrachtvliegtuig landde te midden van toenemende spanningen met de Verenigde Staten. Dat werd gezien als steun van Rusland aan Caracas. Het bleek echter dat de Russische verdediging tekortschoot toen Amerikaanse commando’s op 3 januari Caracas binnenvielen om president Maduro en zijn vrouw te ontvoeren. Er wordt gespeculeerd dat de Venezolanen niet voldoende waren getraind om de Russische wapens te bedienen.

Moskou moet ervoor zorgen dat dezelfde fout niet wordt gemaakt in Cuba. De twee historische bondgenoten hebben in maart 2025 een vernieuwde militaire samenwerkingsovereenkomst ondertekend. Vorige maand, op 21 januari, voerde de Russische minister van Binnenlandse Zaken Vladimir Alexandrovich Kolokoltsev, vergezeld door een delegatie van Russisch militair personeel, gesprekken met de Cubaanse leiders in Havana.

Rusland en China moeten resoluut optreden om Washington duidelijk te maken dat het zich niet met Cuba moet bemoeien. Er zijn meer IL-76-leveringen nodig.

China zou een waarschuwing moeten afgeven door meer Amerikaanse staatsobligaties te verkopen en Washington te laten weten dat zijn economie het risico loopt op een uitverkoop van de dollar.

Sommigen zullen waarschuwen dat dergelijke stappen Washington tot een totale oorlog kunnen aanzetten. Misschien. Maar wat is het alternatief? Meer agressie van de Amerikaanse hyena’s die een kudde besluipen en de zwakkere leden een voor een uitschakelen?

Cuba is al lang een moedige inspiratiebron voor het socialisme en een meer humane ontwikkeling. Rusland en China zijn Cuba actieve solidariteit verschuldigd en moeten hun oproep tot een multipolaire wereld zonder Amerikaanse hegemonie hooghouden. Het is nu tijd om in actie te komen.

Dit is een kwestie van morele en humanitaire solidariteit met een natie die het slachtoffer is van barbaarse agressie door een harteloos imperium. Maar meer nog: als Cuba valt, is het slechts een kwestie van tijd voordat het Amerikaanse imperium zijn aanvallen op Rusland en China opvoert. Syrië, Oekraïne, Venezuela, Taiwan, Iran, Cuba… hoeveel agressie gaan Moskou en Peking het Amerikaanse psychotische regime nog laten begaan voordat het te laat is?

© Foto: SCF

Gerelateerd (berichten in dit archief:)